अहर्निशी सदा

अहर्निशी सदा परमार्थ करावा ।

पाय न ठेवावा आडमार्गी ॥२.१॥

आडमार्गी कोणी जन जे जातील ।

त्यातुनी काढील तोचि ज्ञानी ॥२.२॥

तोचि ज्ञानी खरा तारी दुजियांसी ।

वेळोवेळा त्यासी शरण जावे ॥२.३॥

आपण तरेल नव्हे ते नवल ।

कुळे उद्धरील सर्वांची तो ॥२.४॥

शरण गेलियाने काय होते फळ ।

तुका म्हणे कूळ उद्धरीले ॥२.५॥