आम्हा काय उचित

आम्हां काय उचित ।

तें पाहतां न स्फुरे येथ।

जे मोहें येणें चित्त ।

व्याकूळ माझें॥५५॥

तिमिरावरुद्ध जैसें ।

दृष्टीचें तेज भ्रंशे।

मग पांसींच असतां न दिसे ।

वस्तुजात॥५६॥

देवा मज तैसे जाहलें ।

जें मन हें भ्रांती ग्रासिलें।

आतां काय हित आपुलें ।

तेंही नेणें॥५७॥

तरी श्रीकृष्णा तुवां जाणावें ।

निकें तें आम्हां सांगावें।

जे सखा सर्वस्व आघवें ।

आम्हांसि तूं॥५८॥

तूं गुरु बंधु पिता ।

तूं आमची इष्ट देवता।

तूंचि सदा रक्षिता ।

आपदीं आमुतें॥५९॥

जैसा शिष्यांतें गुरु ।

सर्वथा नेणे अव्हेरु।

कीं सरितांतें सागरु ।

त्यजी केवीं॥६०॥

नातरी अपत्यातें माये ।

सांडूनि जरी जाये ।

तरी तें कैसेंनि जिये ।

ऐकें कृष्णा॥६१ ॥

तैसा सर्वांपरी आम्हांसि ।

देवा तूंचि एक आहासि।

आणि बोलिलें जरी न मानिसी ।

मागील माझें॥६२॥

तरी उचित काय आम्हां ।

जें व्यभिचरेना धर्मा।

तें झडकरी पुरुषोत्तमा ।

सांगें आतां॥६३॥