सदा संतांपाशी जावे

सदा संतांपाशी जावे ।

त्यांचे जवळी बैसावे॥धृ॥

उपदेश ते न देती ।

तरी ऐकाव्या त्या गोष्टी ॥१॥

तेचि उपदेश होती ।

त्याही कष्ट नष्ट होती ॥२॥

वासुदेव म्हणे संत ।

संगे करिती पसंत ॥३॥