मन विस्तारी थोडे, मनुजा

मन विस्तारी थोडे, मनुजा ।

देव सोयरा करी ॥धृ॥

स्वार्थाच्या कोशात निरंतर ।

जगाकडुन सुख हवे जन्मभर ।

जगती वाटे मीच बरोबर ।

प्रतिक्षणी का स्वत:स घेशी, अशांति रे पदरी ? ॥१॥

भावशून्यता, तशा वासना ।

अहंपूर्तिच्या कृती, कल्पना ।

किती करी तू जगी वल्गना ।

फोल मृत्यु पलिकडे तया नच, किंमत देवाघरी ! ॥२॥

मनुष्यत्व ही झेप न साधी ।

क्षुद्रपणाची टाक उपाधी ।

देवकार्य ही घेई संधी ।

मना, तारुनी नेई दीना, जना तसे उद्धरी ! ॥३॥