जागे होता दु:ख न उरते

जागे होता दु:ख न उरते, सुखही ठरते फोल,

गड्यांनो स्वप्नामधले ढोल, सारे स्वप्नामधले ढोल ! ॥धृ॥

सनई मंजुळ मूल जन्मता ।

विव्हळते कुणि दु:ख सोसता ।

ऊर पिटी कुणि जिवलग जाता ।

जागृति येता फोल, सारे स्वप्नामधले ढोल !॥१॥

कुणि मारितो पहा बढाया ।

कुणि कुणाच्या पडतो पाया ।

साठवितो, कुणि दवडी वाया ।

भेदच सारा फोल, सारे स्वप्नामधले ढोल ! ॥२॥

देह नव्हे मी हे जाणवता ।

देवत्वाचे भान जागता ।

प्रपंच हेही स्वप्नच कळता ।

दीना करि रे मोल, सारे स्वप्नामधले ढोल ! ॥३॥