काय ‘माझे’ आहे शोधुनिया पाहे

काय ‘माझे’ आहे शोधुनिया पाहे

बेसावध साहे दु:ख जगी ! ॥धृ॥

उभा भूमीवरी सोय जन्मभरी

एक कण तरी निर्मिली का ? ॥१॥

सांभाळितो प्राणा सृष्टीतील वारा

काय प्राण खरा माझा होय ? ॥२॥

जरी वाटे माझ्या देह मालकीचा

येई तोच त्याचा राही जाई ! ॥३॥

जग-जीव सारे मावळे उजाडे

कुठेही न अडे माझ्याविना ! ॥४॥

‘नाही माझे काही’ हा शब्द , उच्चार

तो पाही उधार ठरेचि ना ? ॥५॥

‘माझे माझे’ सारे देई दु:ख , चिंता

‘तुझे’म्हणता त्यांची वार्ता कोठे ? ॥६॥

सावध जीवन, कर्तव्य, आचार

शांतीचे माहेर चित्त करी ! ॥७॥

सोनियाचे दिन देव किती देई

कृतज्ञ तू राही दीन म्हणे ! ॥८॥