तुझी मज लागलीसे आस

तुझी मज लागलीसे आस ।

भेटीलागी जीव कासावीस, आता रे ॥धृ॥

ध्यानी मनी स्वप्नी होता देह, माझ्या रे ।

प्रपंचाचे काम सर्वस्व रे, होते झाले ।

विकारांचे मन होते दास रे, तेव्हा ॥१॥

गोळा केले सारे सारे फोल, ठरले रे ।

मना सांभाळीता झालो दीन, हीन रे ।

कळो आले तव वचनी रे, सारे ॥२॥

बोध कृपा शब्दे सावधान, केले रे ।

प्रपंचाचे रूप दावियेले, सत्य रे ।

बोध मनी जागविता चुकतो रे, रोज ॥३॥

अपराध माझे पोटी घाली, दयाळा रे ।

जीव शांत करी ठेवी पायी, तुझिया रे ।

दीन म्हणे भक्तीसाठी दीन रे, तुझिया ॥४॥