मानवा, शरण हरीला जाई रे

मानवा, शरण हरीला जाई रे ॥धृ॥

या वितभर पोटासाठी ।

किती करशिल रे खटपटी ।

पूर्वी लिहिलेसे ललाटी रे ॥१॥

काय भुललासी संसारा ।

पुत्र,धन, संपत्ती आणि दारा ।

अवघा मिथ्या मायेचा पसारा रे ॥२॥

नाही, स्थिरता या देहाला ।

भ्रम, कैचा पडला तुला ।

आता, येईल यमाचा घाला रे ॥३॥

पाहे, नीरंजनि रघुवीरा ।

तोडी, भवबंधन वागुरा ।

लावी, काळरिपूवरि तुरा रे ॥४॥